Rua da bella vista

Μια νύχτα καλοκαιρινή, υγρή στη Λισσαβόνα,
ονειροπόλος ποιητής χαϊδεύει τη σιωπή·
-ο φόρος της διάνοιας πληρώνεται μ' αγρύπνια-
αγρίμι είναι που κρύβεται σε σώμα λογιστή.

Απ' τ' ανοιχτό παράθυρο κοιτά τους άδειους δρόμους.
Τη μέρα ειν' ένα τίποτα. Το βράδυ ειν' «εγώ»,
που κάθεται καρτερικά στην έρημη αποβάθρα,
να πάρει την κλινάμαξα που πάει στην άβυσσο.

Ανακαλεί τη θλίψη του, την αστραπή της γνώσης,
για κάθε του παρόρμηση που άφησε κρυφή
κι απ' το βιβλίο του Ιώβ χειροκροτά τη φράση:
«Κουράστηκε η ψυχή μου απ' τη ζωή».

Γλυκά θ' ανοίξει η κλειδαριά της πόρτας για το Σύμπαν,
ο υπάλληλος Πεσόα θ' αφήσει τις σκιές
και μένα, που ξαγρύπνησα, με πιάνει η ανησυχία,
αν είναι οι αναμνήσεις μου ψεύτικες ή σωστές.

Aιώνιος Έφηβος

Τί κι αν μετρώ μοναχά λιγοστά χρόνια
επιβίωσης, γνωριμίας μες στο κόσμο;
Νιώθω πως θέλω να καταφέρω
ό,τι οι άλλοι αδυνατούν να επιτεύξουν ˙
-γιατί αν μπορούσαν θα το έκαμαν- .
Στα φανερά, κανείς δε με βαστάει
και τίποτα δε με εμποδίζει,
όμως ήδη γνωρίζεις πως
θα μπορούσα να απαριθμήσω ατέλειωτες προτεραιότητες.
Είναι όλα εκείνα τα εφόδια
που θαρρώ πως θα μου επιφέρουν κάτι ‘’καλό’’.
Πόσο θα ‘θελα να διαψεύσω τους γύρω μου! ,
να ξεγελάσω την ανήσυχη πλευρά μου
και να υπερασπίζομαι για πάντα πως είμαι διαφορετικός…
Να περιστρέφομαι σε μια πλάνη
πως αυτός ο κόσμος δε με χωράει,
δεν είναι έτοιμος για τα οράματα, τις πεποιθήσεις μου.
Πόσο θα ‘θελα να ήμουν ένας αιώνιος έφηβος,
μια εξαίρεση.. ώστε να άλλαζε επιτέλους
ο κόσμος ετούτος! 

Ν.Μ

για σένα ανθίζουνε κόκκινα ρόδα

Γνωρίζω πως παντότε θα ευγνωμονώ εναν άνθρωπο στη ζωή μου και αυτός θα είναι ο Κωνσταντίνος Βήτα.Κ.Β για μένα σημαίνει αγάπη,ζωή,ευτυχία,μελαγχολία,ομορφιά..Πως γίνεται να αγαπάς εναν άνθρωπο χωρίς να έχεις καταφέρει να τον γνωρίσεις απο κοντά?Μέσα απο τα τραγούδια του ταξιδεύεις,αγαπάς,συμμορφώνεσαι,μαθαίνεις,συγκινείσαι..Αισθάνομαι πως παίρνω δύναμη μέσα απο κάθε στίχο του...Είναι τόσο πολλά τα συναισθήματα..Σε ευχαριστω που υπάρχεις γλυκιέ Κου Βου,ο κοσμος παντα θα είναι ενα άστρο μακρινό...

Όλη η ζωή, οι μέρες που περνάς τα σύννεφα κοιτάς, κι ο χρόνος φεύγει..

Σ' αγαπώ, το μέρος μου είν' εδώ
με πήρες απ' το χέρι και σ' ευχαριστώ
Ήμουνα σ' ένα δρόμο σκοτεινό
πίστευα πως κανείς δεν πέρναγε από δω
Με κοιτάς, το μέρος μου είν' εδώ
είναι ένας τοίχος σ' ένα δρόμο αδειανό
Και νιώθω τόσο απέραντα φτωχός
στην πιο ωραία αχτίδα του φωτός.
...σε ευχαριστώ Κ.Β

Επέστρεφε

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με,
αγαπημενη αισθησις επεστρεφε και παιρνε με-
οταν ξυπνα του σωματος η μνημη,
κ'επιθυμια παληα ξαναπερνα στο αιμα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται,
κ'αισθανονται τα χερια σαν ν'αγγιζουν παλι.

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με την νυχτα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται...

αγαπημένο ποιήμα του Καβάφη

Kαλοκαίρι,με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι

με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι..!!!θυμήσου το λιμάνι του Πειραιά,το καράβι όταν σαλπάρει,τα ξεκαρδιστικά γέλια στο κατάστρωμα,τον ήλιο που λαμπιρίζει στη θάλασσα,τα επιφωνήματα με το που φτάνεις στο νησί...Και μετά θυμήσου το αντηλιακό καρύδα που είναι το αγαπημένο σου,την άμμο που παντα καίει τα πόδια σου,τις εκατομμύρια θαμμένες γόπες που όταν ήσουν μικρός προσπαθούσες να τις δαγκώσεις και σε κυνήγαγε η μάνα σου,τον ήχο των κυμάτων,τις τούμπες underwater,τους φτασμένους ρακετόφιλους,τον ύπνο πάνω στην πετσέτα,τις μπουρμπουλήθρες που σε νευρίαζαν,την αρμύρα πάνω στο σώμα σου, το γαλάκτωμα σώματος μετά το μπάνιο,το μαυρισμένο σου δέρμα,την χωριάτικη,τα παγωμένα γεμιστά της γιαγιάς,τα τζιτζίκια το μεσημέρι,την βανίλια(υποβρυχίο) που δε κατέφερες να φας φέτος,την ετοιμασία για την βραδυνή έξοδο στη Χώρα,το αεράκι,τη μυρωδιά απο το αντικουνουπικό φιδάκι,τα έντονα βλέμματα,το "γκρικ"καμάκι που θα υφίσταται φορ εβερ,τις αγκαλιές κατω απ'την πανσέληνο,τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα το βράδυ και τη μόνιμη λάμψη του φεγγαριού στη θάλασσα...